En dan nu het vervolg.. Dag 1 van de overland track hadden we dus overleefd en eenmaal in de hut hebben we geweldige gesprekken gevoerd met de andere hikers, ontzettend gezellig en vreselijk veel gelachen. Mensen kwamen allemaal een praatje maken met die twee jonge meiden die op de top van een berg hun tentje hadden opgezet. Je had hun gezichten moeten zien toen ze hoorden dat we elkaar 3 weken eerder ontmoet hadden en 2 weken geleden besloten hadden dat de overland track wel leuk zou zijn om te lopen..waarom waren die gezichten dan zo geweldig? Mensen plannen de overland track voor weken, maanden soms zelfs jaren, oefenen en lopen hem met mensen die ze erg goed kennen...zoek de verschillen met het verhaal van Luise en mij en vind het antwoord. De volgende dagen waren niet zo spectaculair als de eerste natuurlijk, maar nog steeds spectaculair genoeg. Berg op berg af kwamen we door fantastische gebieden met geweldige uitzichten in de absolute middle of nowhere: de enige manier om deze plaatsen te bereiken was een 3 daagse wandeltocht, back to nature dus, waar het nog echt donker wordt en heel stil (en koud..) kan zijn. Uiteraard is er in deze nature geen douche, eet je van die instant troep, slaap je niet al te comfortabel op houten planken en is er 100m vanaf de hut alleen een vreselijk stinkend compost toilet. Na een week van 'back to nature' is het dus heel fijn om 'back to civilization' te gaan en normaal voedsel te eten, een douche te nemen, eindelijk weer naar een schone niet stinkende spinvrije wc te kunnen gaan en in een warm, zacht bed te kunnen slapen. Geweldig was dan ook het feit dat wij meteen na deze ervaring naar de ouders en tante van Joey (gids in Hobart)konden en hun ontvangst was echt overweldigend. We hadden onze eigen verdieping, met badkamer in hun geweldige huis, dat op de top van een heuvel/berg was gebouwd met een prachtig uitzicht over de vallei en in de verte de oceaan, magisch...Op hun dakterras hebben we heerlijk buiten gezeten, lekker gegeten en veel gepraat. Deze mensen zijn zo relaxt en zo hartelijk met een geweldig gevoel voor humor, dat we ons er heel gemakkelijk voelden. Vanuit hun huis hebben we de volgende dag de grotten bij Moles Creek bezocht, mooi, met een klein riviertje en allemaal vuurvliegjes die zorgen voor een groene sterrenhemel. De volgende ochtend zijn we met Nick en de honden meegegaan (de man van Margaret en zij is dan weer de moeder van Joey, lang verhaal, bewaar ik voor als k thuis ben, heb ik dan ook nog wat te vertellen..) om schapen te drijven. Om 6:30 stonden wij buiten te genieten van de zonsopkomst en zijn met Nick in z'n 4wheeldrive auto gestapt. Snel werd duidelijk waar je die voor nodig hebt: als je dacht dat je een normale weg neemt om bij de schapen te komen, dan heb je t goed mis. Je rijdt gewoon dwars door je andere land heen, enorme heuvel op, enorme heuvel af..een normale auto zou omrollen denk ik en wij vonden het dan ook best eng, Nick erg grappig. Goed, geweldige ervaring, heel mooi om zo de zon te zien opkomen en na ons 'harde' werk hebben we een echt Australisch ontbijt gehad, gekookt door onze eigen kok Nick: eieren, spek, worst, tomaat en toast, niet slecht als je al een paar uur wakker bent, maar anders..Vervolgens heeft Nick ons rondgeleid door hun tuin, waar een rivier door stroomt, watervallen zijn, een meer met bruggetje is en honderden enorme rodondendrons staan, ongelovelijk dat mensen dit als tuin hebben, geweldig om er rond te lopen!
Na 3 fantastische dagen was het helaas tijd om deze geweldige mensen te verlaten en onze weg te vervolgen en dat hebben we dan ook gedaan.
Hierover later meer. Momenteel ben ik bij een echt Maori gezin en vanavond blijf ik hier. Uiteraard volgt ook dit verhaal, maar ik ga ze nu de foto's van mijn familie laten zien en even socializen.

Op speciaal verzoek van mijn lieve opa, veel liefs en tot snel, Marlies