Daar ben ik weer! Afwisseling is hier absoluut geen probleem. Vanuit Hobart zijn Luise en ik 3 februari door een geweldige omgeving naar Strahan (stadje aan de westkust) gereden, waar we wanhopig naar een stadscentrum met internetcafe en outdoorshop hebben gezocht en uiteindelijk tot de conclussie kwamen dat Strahan gewoon helemaal NIETS is..niks stadscentrum, niks winkels, alleen een pub, caravanparken, andere vormen van accomodatie en wat toeristen. Uiteindelijk zijn wij naar Ocean Beach gereden, uiteraard wederom een mooi strand, waar we gekookt en gegeten hebben. In Tasmanie moet je gewoon NIKS van de steden verwachten, omdat er gewoon niet genoeg mensen zijn denk ik, maar de natuur is top! Bij dit strand konden we helaas onze tent niet opzetten en dus gingen we opzoek naar een betere plek...die hebben we gevonden, maar pas toen het al donker was, leuk joh, in het donker je tent opzetten. Toen wisten wij nog niet dat we deze ervaring in een iets andere situatie nog wel eens konden gebruiken..
Volgende dag hebben we besloten om vast naar Graddle Valley te gaan, waar we zouden beginnen aan ons grote avontuur. Eenmaal daar aangekomen bleek dat we dezelfde avond nog wel konden beginnen. Als we om 19:00 zouden vertekken, konden we de eerste slaappplaats makkelijk voor het donker bereiken. De bus naar de strartplaats reed zelfs tot 21:00. We moesten dan gewoon de andere/ kortere route om Dove's Lake nemen. Zo gezegd, wederom bijna zo gedaan; om 20:00 begonnen wij aan de overland track. Ik had hier niet zo'n heel goed gevoel bij, want lopen in het donker kan wel eens gevaarlijk zijn. Luise wou echter erg graag beginnen en de vrouw van het informatiecentrum zei dat het geen probleem was, dus waarom ook niet. Na ongeveer een uur werd het pad steeds steiler en smaller en om het makkelijker te maken werd het ook maar donker. Ons opgewekte enthousiasme begon plaats te maken voor twijfel..hadden we ergens het juiste pad gemist? Toch stug doorlopen natuurlijk, met alleen nog het licht van de maan omdat het echt donker was geworden. Op een gegeven moment hield zelfs het steile pad op en was daar een ijzeren ketting op een enorme rots, goed teken: er komen ook andere mensen hier, want iemand heeft die ijzeren ketting daar geplaatst, slecht teken: die wand is wel heel steil, heel hoog en heel eng en onze backpacks zijn wel heel zwaar. Het pad voor de ijzeren ketting was echter al zo steil, dat je het met je backpack wel kan beklimmen, maar nooit veilig weer af kan dalen, geen keuze dus en onder invloed van enorm veel adrenaline hebben we de steile rots bedwongen. (Wat klinkt dat stoer, of niet?) Maar serieus, dit was echt eng...je staat in het donker op de top van een berg, in de middle of nowhere, hebt geen idee of je op het juiste pad bent, of je uberhaubt op een pad bent, maar weet wel dat dezelfde weg terug geen optie is. De uitzichten waren trouwens zoooo spectaculair, heb er helaas alleen geen foto's van, moeten jullie maar van me aannemen. Maar goed, de twijfel begon inmiddels plaats te maken voor lichtelijke paniek en daarom besloten we te zoeken naar een plekje tussen de rotsen voor onze tent. Dat hebben we uiteindelijk gevonden en op de enige groene 3 vierkante meter tussen alle rotsen hebben we, wederom in het donker, ons tentje opgezet. Vervolgens eerst natuurlijk geen oog dichtgedaan en toen we dan eindelijk sliepen werden we gewekt door het geklapper van de buitentent: de wind had de nodige haringen al uit de grond getrokken. Toen het dan eindelijk weer licht was eerst maar eens gekeken hoe de zaken ervoor stonden. Er bleek een soort pad te zijn en dat hebben we maar gevolgd, alsof we een andere optie hadden..heel zwaar en vooral de onzekerheid of je op het juiste pad bent maakt het er niet beter op. We waren dan ook heel, heel erg opgelucht toen we uiteindelijk een bordje vonden met een pijl naar 'the overland track' en nog veel gelukkiger toen we uiteindelijk dit pad daadwerkelijk bereikt hadden. Deze vreugde maakte echter al snel plaats voor een nieuwe schok, de wind op de top van de berg was zo sterk dat we letterlijk en figuurlijk omver werden geblazen. Mooi is dat, heb je eindelijk de top bereikt, blij dat je nog leeft, zal de wind je d'r wel even vanaf blazen, dat dachten wij dus niet. Zittend op de grond hebben we gewacht tot de wind wat minder sterk was en daarna hebben we hand en hand verder gelopen. Hoe geweldig was het gevoel toen we dan eindelijk de eerste hut bereikten, waar mensen waren, een kachel brandde en we binnen op een houten plank konden slapen. Ontzettend veel leuke mensen ontmoet en veel gepraat en gelachen, vooral toen het begon te sneeuwen en de mainlanders helemaal flipten..hadden nog nooit sneeuw gezien, zo grappig. Gevolg was wel dat het echt koud was en niemand goed heeft geslapen, zelfs met ons geweldige thermal ondergoed kregen we het niet warm. Goed, alles beter dan alleen in je tentje op de top van de berg..
Verhaal wordt vervolgd, waarschijnlijk vanuit Nieuw Zeeland, daar ga ik morgen heen, hier in Melbourne gaat het internetcafe nu dicht..